Słyszę Twój cichy krzyk, ale zagłuszę go własną nienawiścią...

martwym spojrzeniem w pustkęprosto przed siebie w milczeniuciebie nieprzerwalnie wypatrujęduszą i ciałem ciągle poszukujętęsknie za tobą za twoim obrazemza moim odbiciem w twoich źrenicachCiebie pragnę ciebie potrzebujęw twoich ustach siebie kokietujęsmucę się gdy wspominam tę chwilęgdy moje rzęsy

co czuję anioł gdy jego dziecię nagle umiera?czy traci skrzydło jedno? czy sam je sobie wyrywa?czy może obojętnie przechodzi, bez mrugnięcia okiem?a może zalewa się cały łzami smutku potokiem?

zamkną się moje oczy na zawsze i skrzydła anioła na rzęsach zasną powieki coraz lżejsze coraz słabsze rysy anioła w mej pamięci gasną i po cóż mi chcieć oczy otwierać kiedy już przy mnie nie ma anioła i ciemność od środka skrzętnie pożera pustka namiętnie pragnieniem mnie woła łza moja do ciebie mo

Uspokaja mnie widok cieknącej krwi...

pulsując z rytmem ziemi dudniącym w szpiku kości, w nieoswojonej ciszy co stroszy się i szczerzy niespiesznie tłumiąc oddech

A kiedy mrok pochwyci mnie... Przestanę być... Przestanę chcieć...

Chętna zakończyć swoje życie, nie zaznawszy dorosłości. Chętna uczynić z młodości zmierzch swojego życia. Gotowa wyrzec się wszystkiego. To nie koniec, to dopiero początek

Welcome to my bloody world Witaj w moim niedoskonałym świecie gdzie jego częścią jest jedna mała istota a wszystko dookoła to marna iluzja… Nie jesteś w stanie zobaczyć jej duszy, nie jesteś w stanie jej dotknąć… Ona wie kiedy przestać, wie kiedy uderzyć, wie co zrobić że

Wypędzili Cię z pokoju malowanego światłem dusz Zesłali do tunelu wysadzanego mozaiką mroku Kazali biec Zamknęli za sobą drzwi Wrota ze stali hartowanej krzykiem Nieważne jak obficie krwawiłeś Nieważne jak głęboko rozdrapywałeś rany Nieważne jak długo żywiłeś się swoim ciałem Musiałeś pokonać dystan